"Oma, hoe kwam je aan de kost toen opa zo jong overleed?"
"Opa, wil je dat grappige verhaal nog eens vertellen?"
In het geheugen van mensen ligt een schat aan historie opgeslagen. Historie die juist in archieven vaak niet te vinden is. De geschiedenis namelijk van het leven van alledag. Een geschiedenis die met het overlijden van 'ootje' (oma) en 'groof' (opa) verdwijnt.

In dat besef is Hans Hopman (1957), dagbladjournalist, jaren geleden begonnen talloze gesprekken mat oudere mensen op de band te zetten. Het leverde den enorme hoeveelheid verhalen op: over de buurten waar zij woonden, de armoede, de humor ook, het werk, verkeringstijd, en nog veel meer. Fotoalbums werden uit de kast gehaald. Dozen met familiekiekjes kwamen daarbij van zolder, waarvan er zo'n 650 in dit boek zijn opgenomen.

De schrijver is er in geslaagd in woord en beeld een mozaïek te tonen van het dagelijks leven in Bunschoten, Spakenburg en Eemdijk uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Een voorbije wereld komt weer tot leven: de tijd van 'Ootjes jonge jaren'.